Kelly Kriteri: basitçe açıklandı

Kelly kriteri, 1956 yılında Bell Labs araştırmacısı John L. Kelly tarafından geliştirildi. Bir avantajın varsa ne kadar yatırman gerektiği sorusunu yanıtlar. Az yatırmak büyümeyi boşa harcar, fazlası büyük dalgalanmalara ve en uç durumda kasanın tamamen erimesine yol açar.

Formül

Kasa payı = (b × p − q) / b

• p = kazanma olasılığın
• q = 1 − p, kaybetme olasılığı
• b = oran − 1, Euro başına net kazanç

Sonuç sıfır ya da negatifse bahsin değeri yoktur ve Kelly şunu söyler: bahis yapma.

Neden neredeyse kimse tam Kelly oynamaz

Formül, p'nin tam doğru olduğunu varsayar. Pratikte kendi olasılığın yalnızca bir tahmindir ve çoğu zaman fazla iyimserdir. p'yi abartırsan Kelly fazla yatırır ve bu, az yatırmaktan çok daha zararlıdır. Ayrıca tam Kelly ile kasa aşırı dalgalanır: Yarı yarıya düşüşler nadir değildir.

Bu yüzden birçok kişi bir kesirle çalışır:

• Yarım Kelly: örnekte yüzde 10 yerine yüzde 5. Belirgin şekilde daha düşük dalgalanmayla büyümenin yaklaşık dörtte üçü.
• Çeyrek Kelly: yüzde 2,5. Daha da sakin, tahmin hatalarını daha iyi tolere eder.

Ek olarak çoğu zaman bir üst sınır konur, örneğin formül ne derse desin bahis başına en fazla yüzde 3.

Aynı anda birden fazla bahiste Kelly

Örneğin bir hafta boyunca birden fazla bahis paralel yürüyorsa, toplamı düşünmeden Kelly paylarını basitçe toplamamak gerekir. Yüzde 5'lik on bahis, kasanın yüzde 50'sinin riskte olması demektir. Burada genellikle gün ya da hafta başına bir sınır konur.

Sonuç

Kelly, bahis miktarı ile avantajı orantılamak için anlamlı bir çerçevedir. Ancak çıkan sayı, kendi olasılığın kadar iyidir. Bunu güvenilir şekilde ölçemeyen biri küçük ve sabit miktarlarla daha iyi gider.